Little Prince's Weblog

NumaNuma

2005-01-22T09:47:00.000-08:00

Σήμερα ξύπνησα με καλή διάθεση. Ίσως γιατί η λέξη που λείπει από την προηγούμενη πρόταση είναι "αργά". Χιχιχι...

Αν θέλετε να σας φτιάξει την ημέρα ένα και μόνο βιντεάκι...δεν έχετε παρά να πατήσετε εδώ. Και αν λέτε από μέσα σας "έλα μωρέ...πόσο χαβαλετζίδικο μπορεί να είναι" πατήστε και δείτε τον τύπο!

Τώρα, αν όντως δεν σας φτάνει η παραπάνω δόση και σας έμεινε κάποιο απόθεμα αρνητισμού, υπάρχει ολόκληρη σελίδα που θα σας κάνει να γελάσετε, ξεχαστείτε, εντυπωσιαστείτε...
(Οι modemαδες...ας οπλιστούν με λίγη υπομονή...)

Και επειδή η καταγραφή σελίδων δεν θεωρείτε και μεγάλη συνεισφορά στον παγκόσμιο ιστό, σας αφήνω με ένα κουίζ:

Ποιο από τα δύο τετράγωνα είναι πιο σκούρο;
Η απάντηση ίσως εύκολη...
Η εξήγηση όμως;

Γεια χαρά!
lp

Κυριακή

2005-01-16T15:53:00.000-08:00

Κυριακή σήμερα...

Δεν είναι δα και πολύ νέο αυτό αλλά το λέω γιατί αν γράψω μια μέρα το πρωί και την επομένη το απόγευμα, για όσους διαβάζουν από την Ελλάδα...θα είναι σαν να γράΦω μέρα παρά μέρα :-)

Πρώτα από όλα, ευχαριστώ Damsell in Stress (και εγώ είχα τη χαρά να εξετάσω το πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ο πάγος, χέρι δεν έσπασα -ευτυχώς!- αλλά πήγαινα σαν γέρος που...καταλαβαίνεις... για 3-4 ημέρες...), eve (το τριαντάφυλλο μου το κράτησαν στο τελωνείο μόλις προσγειώθηκα στην εδώ πραγματικότητα ...είπαν θα μου το στείλουν όμως. btw, ωραίο καπέλο :-)) και Yorgos (είμαι πολύύύύ πιο πάνω από εσένα τυχερέέέ...ωραίο το blog σου, θα βρω το χρόνο να το τρέξω, να σε μάθω).

Αρχίσανε και τα μαθήματα πάλι...Η supervisor μου μου έβαλε χέρι γιατί πήρα μια βδομάδα άδεια από τη σημαία...Δηλαδή τι ήθελε, να πήγαινα Ελλάδα μόνο 10 ημέρες? Να κάνω πρωτοχρονιά στο αεροπλάνο; Βέβαια, σε πληρώνουν. Είσαι το -πουλημένο- κρέας τους. Και ειδικά όταν είσαι "ξένος", πρέπει να αποφύγεις να κάνουνε τη σκέψη "Τέτοιον βρήσκαμε και εδώ"... Πρέπει να αποδείξεις περισσότερα από τους άλλους, τους "οικείους" τους. Και αυτή την απαίτηση την βλέπεις διαρκώς. Στα ξυνισμένα μούτρα τους.

Δεν θα την αφήσω όμως αυτή τη φορά να μου βάλει το μαχαίρι του "εγώ πληρώνω τα έξοδά σου" στο λαιμό. Δεν πέρασε ούτε ένας μήνας από τότε που η πίεση των μαθημάτων με είχε μεταμορφώσει σε ζόμπι, σε άνθρωπο ιδανικό για τα πειράματα της NASA όπου καλούναι πειραματανθρώπους να λύσουν μαθηματικά συνήθως προβλήματα υπό συνθήκες πλήρους αϋπνίας. Μετά από ένα τρίμηνο πλήρους εξαθλίωσης, σωματικής και ψυχικής (κοινώς, σου σπάνε τα νεύρα, το ηθικό και ό,τι άλλο θεωρούν ότι δεν ταιριάζει στο προκρούστιας λογικής σύστημά τους), μπήκα στην εξεταστική περίοδο του Δεκεμβρίου και επί ένα μήνα περίπου κοιμόμουν περίπου 2 ώρες/ημέρα με αποκορύφωμα την τελευταία εβδομάδα όπου κοιμήθηκα (μα την αλήθεια σας λέω) σύνολο 5-6 ώρες.

Και αυτό που σκεφτόμουνα ξέρετε ποιο είναι; Αν βρισκότανε κάποιος και μου έλεγε "πάρε αυτό το χάπι" ή "πάρε αυτή την ένεση" να αντέξεις, βρισκόμουν σε τέτοια κατάσταση που με χαρά θα έπαιρνα την ντόπα, και δεν θα σκεφτόμουν τις μακροχρόνιες συνέπειές της (για αυτό και ας μην είμαστε και τόόόσο σκληροί με Κεντέρη- Θάνου που αναμένονται οι καμπάνες τους σε λίγο καιρό). Το μόνο που ήθελα ήταν να βγω από εκείνη τη περίοδο "άθικτος". Αψεγάδιαστος. Όπως όλοι το περιμένανε και το θεωρούσαν δεδομένο. Και σε πείσμα άλλων, "φίλων" που στη σκέψη "ναι αλλά αυτός πήγε Αμερική" αντιδρούσαν με μια έκδηλη κακία (ζήλια) που σε περίμεναν στη γωνία να αποτύχεις, να μετανιώσεις που πήγες...

Έτσι κι αλλιώς, υπό, α και εν-σεινύδειτα όλοι καλούμαστε να φορέσουμε την λεοντή του επιτυχημένου, του cool, του πολύξερου, του "και εγώ" τύπου στη χειρότερη περίπτωση. Η πίστη σε κάτι έχει εκλύψει. Η πίστη σε κάτι άλλο ανθεί. Στο άλλο που δεν είμαστε, στο άλλο που κάποιοι άλλοι (υποκρίνονται και αυτοί πως) είναι. Και αυτός ο άκρατος εγωισμός είναι που μας κάνει καλλίτερους...ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε και νομίζουμε.

lp

Πόστο Πρώτο...

2005-01-15T09:25:00.000-08:00

Μου τη δίνουν οι μέρες που χιονίζει.
Ζώντας τόσο μακριά από τους χώρους που μυρίζουν την παιδική σου ηλικία, έχεις τη διαρκή αίσθηση ότι ήδη περνάς αρκετά για να ζεις την ημέρα σου ανάμεσα σε επικίνδυνα γλυστρήματα και βαθιές ανάσες που σου κρυώνουν τα σωθικά. Κάποια στιγμή, και έρχεται πολύ νωρίς αυτή, κουράζεσαι να συναντάς στο δρόμο υπάρξεις και όχι πρόσωπα. Κουκουλιασμένες, βιαστικές και σφιγμένες ατμώδεις υπάρξεις.

Αύγουστο, όταν είχα πρωτοέρθει εδώ, με τίποτα δεν μπορούσα να φανταστώ το πόσο αλάζει αυτή η Πόλη το χειμώνα. Θα έπαιρνα όρκο ότι έρχονται άλλοι άνθρωποι και κατοικούν, μόλις τους δώσει λίγο θάρρος ο καιρός και χτυπήσει "μπιλοζήρια" (χεχε, αθάνατη ελληνική γλώσσα, εδώ, με τα but και τα because έχω την αίσθηση ότι είμαι μουγγός).

Πρώτο post, πολλά θέματα είχα στο μυαλό μου να πιάσω, και ξαφνικά νιώθω μπουκωμένος. Τι να επιλέξω; Το Tsunami? Τη τιμωρία (καλά τους κάνανε τους κερατάδες) του Θρύλου στο ποδόσφαιρο ? Τον gay Μέγα Αλέξανδρο? (παλιό αυτό αλλά είναι κάποιες σκέψεις που σου μένουν, όπως το "όταν θα βρω χρόνο να φτιάξω το blog θα πω αυτό ή εκείνο...") Ή το σχόλιο της Πανδώρας σήμερα στο Βήμα (ξέρετε ότι μπορείτε να διαβάζετε ηλεκτρονικά τις εφημερίδες Βήμα και Νέα ,ε;) για το ότι η αυτοκτονία είναι πράξη ύψιστης ελευθερίας του ανθρώπου (εκτός από κατευθυνόμενη δημοσιογραφία έχουμε πλέον και τη βλακώδη δημοσιογραφία - πλάκα πλάκα δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει και εσείς, αλλά ...τώρα τελευταία, όλο και πιο δύσκολα μπορώ και διακρίνω την είδηση από την κατεύθυνση του φορέα της...)

Δεν έχω άλλη υπομονή διάολε, θέλω να δω το πρώτο μου post δημοσιευμένο, θα το πατήσω το publish! Και ας έχω την αίσθηση ότι τελικά...τίποτα δεν έγραψα από αυτά που ήθελα...

Ε, θα έχουμε χρόνο να τα λέμε,

LP

υγ.που 'σου....χιονίζει πάλι...